Leuk he zo´n gastblog! Na afscheid van Liliane met brok in keel terug naar de boot. Een prima maatje aan gehad maar had niet anders verwacht want met zowel de “Batavier” als “Aphrodite” hebben we ook wel het een en ander meegemaakt.

Geen makkelijke tijd de laatste! Mn oor is al een tijdje aan het emmeren en lig nu weer dagen te balen en te hopen dat het beter gaat. Heb maanden niet gelezen en nu verslind ik noodgedwongen bijna dagelijks een boek. Toch maar eens naar de dokter om antibiotica te vragen. Deze stelt als diagnose een algehele infectie van het oor en geeft een spuit en antibiotica pillen voor 5 dagen. Dat helpt! Na een dag begint het al beter te voelen. Zo goed dat ik besluit een leuk stel te helpen met het varen door het panamakanaal als linehandler; iedere zeilboot moet vier mensen aan boord hebben. In drie sluizen ga je dertig meter omhoog. Dan vaar je een halve dag door een kanaal/meer (Gatun) waarna je in een driestap sluis weer dertig meter naar beneden gaat.
Ik zie er een beetje invalide uit met een prop met olijolie in het oor en een lap om mn kop om geen last van de wind te hebben maar dat boeit mij niet, ben blij met weer wat aktie. De boot is een kleine catamaran die aan z’n tweede rondje begint met een slecht functionerende motor. We worden daarom gesleept door een andere catamaran wat wel een extra dimensie geeft aan het hele gebeuren. Een NewYorks stel waarvan de vrouw bij de brandweer zat en hij op een hijskraan helpen ook mee. Erg leuke stoere lui die met een oude visboot de caribbean afschuimen en ik al vanaf Isla Margarita tegen kom. (kan helaas niet met ze mee drinken door de antibiotica-kuur) De Engelse schipper en Zwiterse vrouw drinken niet, daar zijn ze te zenuwachtig voor maar zijn niet minder gezellig.
We gaan in een vloot met vier zeilboten door de eerste sluizen en slapen op het Gatun meer om de volgende dag verder te gaan. Ik slaap buiten in een hangmat en we worden gewekt door brulapen die om 5:30 beginnen. Het kanaal gaat dwars door de jungle en bergen en het is indrukwekkend wat hier allemaal aan werk verzet is en nog steeds want het moet breder en dieper want er wordt gewerkt aan een weer groter sluizensysteem. Het linehandlen is eenvoudig. Er wordt een werplijn naar je toe geworpen die je aan je lijn vastmaakt. Wel uitkijken voor het keesje. De lijn wordt belegd en moet je vervolgens halen of vieren.
Eenmaal door de sluis op de stille oceaan een plekkie zoeken, aan de champagne, en met taxi/bus weer terug naar Colon.
tWachten is op herstel oor maar heb wel zin om klein stukkie te varen en besluit om een weekje op de rivier Chagres te gaan bezoeken. 5 Mijl over zee naar de rivier waar je tien mijl op kan varen tot de dam. Chagres is de rivier die afgedamt is om het Gatun meer te creeren. Tocht ernaar toe viel nog best tegen want tegen de wind in om Colon uit te komen en je moet goed opletten want best veel scheepvaart verkeer. De entree tot de rivier is tricky en de windrichting was niet stabiel maar zonder probleem de rivier op. Bijna tot de dam gevaren en bij een klein eilandje vol met vogelnestjes spijker over de muur. Heerlijk wat een rust. Ik ben de eerste dagen alleen op de rivier. Later komt er nog een Frans stel met een koelkast (koud biertje) maar kunnen geen Engels, na twee bier wist ik het niet meer.
kLag als een huis dus maar eens proberen de deklichten (mastwerk) weer aan de gang te krijgen maar na uren prutsen niet gelukt. Beetje boeken gelezen, poetsen, en een middag een pad langs de rivier naar de dam gelopen. Geen aap, luiaard of slang gezien waar iedereen het over had maar wel veel tropische vogels. sNachts met schijnwerper nog gekeken of er misschien een krokodil op de loer lag maar ook niks. Mn oor voelt goed, kga nog eens proberen te klaren. Er zit echt een gaatje in mn oor want met klaren komt er gewoon lucht uit. Gelukkig verder geen last van alleen in de wind.  De laatste dag aan de monding van de rivier geankerd om de zee goed te kunnen beoordelen. Nog een flinke strandwandeling gemaakt. Er bleken aardig wat mensen hier in de jungle te leven maar ze zagen er niet echt gelukkig uit en voelde me niet echt op mn gemak. Volgende dag anker op en de zee weer op richting Colon. 5Mijl tegen de wind in is toch nog een uurtje of wat zeilen maar tweer is prima en tloopt lekker. Vlak voor de aanloop naar Colon heb ik een vis aan de lijn. Geen tijd om deze nu binnen te halen dus moet maar even zo meezwemmen. Zodra het kan een rustige plek buiten de vaargeul gezocht en de vis (tonijn) zat er gelukkig nog aan.
Dus de boot in orde gemaakt en lekker eten, perfect.
Het weer is van slag door een winterstorm in Amerika dus het is even wachten totdat de normale passaatwind weer de overhand krijgt en dan kan het anker weer op. Ben een beetje noodgedwongen in Colon blijven hangen en is toch wel aardig. Er zijn veel zeilboten in afwachting van de passage door het kanaal waardoor het erg gezellig is. Verder zijn de cargo en cruiseschepen indrukwekkend. Wat jammer is dat Colon jachtclub binnenkort niet meer bestaat. De gebouwen worden alvast gesloopt. Er is een andere nieuwe jachthaven, Shelterbay marina, maar die is aan de andere kant van de baai (geen bus naar de stad), heeft niet de historie en is erg onpersoonlijk. Ik wil met mn boot eruit om te verfen en een aantal dingen te checken dus ben daar wezen kijken maar niemand kon me helpen (moest maar op internet kijken) Na een paar uur maar weer weggegaan want tmoet allemaal wel een beetje gezellig blijven he.

Colon schijnt een erg gevaarlijke stad te zijn. Ik ben savonds nooit uitgegaan maar overdag vond ik dat je er nog best kon lopen. Als je een andere gringo tegenkomt is dat 95% een collegazeiler. (De cruisers zie je alleen in taxis.) tGetto gehalte is erg groot maar de meeste vinden het leuk je te begroeten, even Engels te praten, of je eens lekker voor gringo uit te maken.

tWeer moet toch een keer goed komen en sta in de startblokken om richting de Rio Dulce (Guatamala) te zeilen.

(Het lukt even niet foto´s in de laatste verhalen op te nemen, er wordt aan gewerkt)